Princess_Vampire [สาววายxทรายรัตติกาล]

 

ชื่อเอ็นทรี่ก็ช่างมันเหอะ... /อาย 555/

 

ลงเจ้าชายแอตลาสที่จองไว้ฮร่ะ 

 

((เคยเอามาโรลให้ชาวบ้านแตกตื่นเล่น ก๊ากกกกกกก))

 

 

 

 

 

------------------

 

 

 

"............................."

 

".......ฟืดดดดดดดดดดดดดดดดด..."

 

 

/กิริยา : ยิ้มเพิ่มอีกสองมิลในเวลาห้าวินาที/

 

 

 

 

 

 

(จริงๆรูปใหญ่มีอยู่นะฮร้า นี่แก้ไขเฉพาะหน้าอ่ะ อ่ะ อ่ะ)

 

ฺBio Chemist Physical The Prince of Atlas

 

ชื่อ ไบโอ เคมิสต์ ฟิสิกส์เคิล

 

ฉายา กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เจ้าชายแห่งแอตลาส

 

ชื่อเล่น ไม่มี คนไม่ยอมคบ (ไอ้พี่)วิทย์

 

สูง/น้ำหนัก : 185/60

 

เชื้อชาติ : แอตลาสพันธุ์แท้

 

อายุ : 20 ปี ชั้นปีที่ : 6 หอ: ???

 

กรุ๊ปเลือด : I^AI^B ((AB นั่นแหละ เขียนอะไรมาก 555))

 

ผม น้ำตาลส้ม ตาสีฟ้าเขียว แต่ถ้าลงไปใต้น้ำตาจะกลายเป็นสีเขียวสดเลย; D

 

 

-ไบโอนี่รักสงบ...รบไม่ขลาด แต่พ่ายตลอด เน้นน่า INT มากกว่า (?)

 

-พูดน้อย ต่อยเบา... ก็บอกแล้วไม่ได้อัพค่าความแข็งแรง

 

-พยายามเข้าหาคนอื่นแล้ว แต่พอทุกคนได้ยินชื่อไม่รู้ทำไมถึงวิ่งหนีหมด?

ที่วิ่งหนีคือผปค.น่ะ ก๊ากกกกก /ไหลพราก/

 

-ใจดีนะ วิทย์รักทุกโคนนนน~ /ซารางเฮโยหน้านิ่ง/

 

-เรื้อนเงียบ...วันดีคืนดีก็จะออกมาเต้นเพลงยาราไนก๊า #จะดีเรอะ

 

-รักครอบครัวนะจ๊ะ เบเบ๋~: D

 

-แม้จะยศเจ้าชาย...แต่ก็จนกรอบแกรบเป็นขนมปังขึ้นรา(?) เนื่องด้วยโดนท่านแม่ถีบออกจากบ้าน

มาหาประสบการณ์นอกห้องเรียน หรือที่เราเรียกกันว่าภาคปฏิบัติ ระบบชายเซนเตอร์ นักเรียนต้องหา

 

-ใช้ชีวิตอยู่แบบพอเพียงแม่ก...

 

- ปัจจุบันเป็นลูกหนี้ของ ยัยนี่ ... /เป็นตุ๊กตาลองชุดประโปรงให้..ถ้าเห็นพี่วิทย์ใส่ชุดกระโปรงเดินว่อน

ไปว่อนมา ก็อย่าแปลกใจ เขากำลังพยายามหาเงินใช้หนี้อยู่ ฮา/

 

- เป็นเพื่อนสนิทกับ ไอ้อ้วนนี่ล่ะ

 

-พี่วิทย์โกหกไม่ได้... ดูอารมณ์ได้จากหงอนบนหัว (!?)

 

ความสามารถพิเศษ :

-ใช้หงอนสื่ออารมณ์ (ห๊ะ?)

-หายใจใต้น้ำได้ 30 นาที

 

 

ดาบ : โลก

 

คทา : ดาราศาสตร์

 

((คุ้นมั้ย ก๊ากกกกกกกกกกกก))

 

สัตว์พาหนะ : มังกรน้ำขนาดเล็ก เพศเมีย ชื่อว่า "ภาคปฏิบัติ" #พ่อง...

 

 

------------------

 

 

ข้อสอบฮร้า

 

= .....คทา... /ไม่มีประโยคต่อไปจากหมายเลขที่ท่านเรียก/

= ............................. /นิ่งไปสามนาที/  ดาบ มงกุฏ คทา แหวน

 

ฉันไม่ชอบการต่อสู้... มงกุฏหนัก ไม่เอา...

คทา...บางครั้งก็ไม่จำเป็นหรอกนะ ส่วนแหวน..ฉันอยากจะเก็บไว้ มันสื่อแทนใจได้ดีที่สุดนะ /ยิ้มสองซม./

 

 

-------------

 

 

BL / NL ...........................??

 

โสด : 25% ในส่วนของภาคทฤษฎี ส่วนที่เหลือ...นอกจากไม่โสดแ้ล้วยังไม่ซิงด้วย #ห๊ะ

 

BL ไปแย้ว...อยากเป็นมือที่สาม เชิญได้ค่ะ ถ้ากล้าเล่น /ก๊ากกกก/

 

 

Twitter : @SA_EED1 

 

ทักกันเยอะๆนะคะ เรารับฟอลทุกคน /ซาราเฮเย้ว/ อ๊าย~

 

ชื่อเอ็นทรี่นี่ก็ช่างมันเ๊ห๊อะ 5555 /เขิน/

 

มาลงลูกสาวอีกคนค่ะ~

 

 

 

----------

 

 

"เด็กสาวทุกคนเหมือนดอกไม้นะ"

 

"เพราะงั้น ก็ต้องดูแลและทะนุทนอมสิจ๊ะ"

 

"คืนนี้ ไม่เมา ไม่เลิก!!"

 

"โฮ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

 

 

 

 

 

 

Amazones Andes Medisii The Knight Of Amazon

 

ชื่อ : อามาโซเนส แอนดีส เมดิซี

 

ชื่อเล่น : แอนดีส , ดีดี้(?) , มิสเตอร์มัสเซิล

 

ฉายา : อัศวินแห่งอะเมซอน

 

เพศ : หญิง

 

สูง/น้ำหนัก : 184/55

 

อายุ : 19 ปี เข้าชั้นปี 5 หอ: ???

 

เชื้อชาติ : อะเมซอน 100%

 

รอยสัก 24 หลังต้นคอ กับดอกลิลลี่ที่ท้องน้อย เจาะสะดือตอกย้ำความแรงส์ /ฮ่า/

 

 

สาวผิวแทน ผมบรอนด์แดง ตาสีเขียว ชอบใส่บู้ตเหล็กส้นสูง

วันว่างชอบกินเหล้า ไม่เมายา คอทองแดง แxกไ้ด้หมด

ชอบสาวน้อย หนุ่มน่ารักก็ชอบ ชอบจับกอดมาซุกหน้าอก

ถึก ถึก ถึก ถึก ถึก ถึก ถึก ถึก ถึก ถึก ถึก

 

ถนัดดาบ ไม่ถนัดเวทย์ ใช้ได้นิดหน่อย

นิยมดาบสองมือ ชื่อซ้ายและขวา ขี้เกียจตั้ง จะทำไม

คทาจิ๊กมา ชื่อว่ายูโทเปีย...ใช้ไม่เป็นก็รักนะ ฉึกฉึก

 

ที่บ้านเป็นตระกูลใหญ่ เป็นลูกสาวคนที่สอง

มีพี่สาวฝาแฝด(แต่ไม่ได้มาเรียนที่นี้) รักแรกคือพี่สาวฝาแฝดตัวเองนั่นแหละ...: D

ไม่เคยเห็นหน้าพ่อตัวเอง เพราะคุณแม่ดักฉุดหนุ่มน้อยน่ารักระหว่างทาง

ตอนเช้าคุณแม่ก็ปล่อยพ่อหนุ่มคนนั้นกลับบ้านไป #ห๊ะ

แต่ยังไงก็อะเมซอนแท้นะจ๊ะ...

 

ตอนอยู่บ้านมีสาวน้อยในฮาเร็ม(?)ค่อนข้างเยอะ โดนเรียกว่า "คุณพี่หญิง" ประจำ

อันที่จริงจะเรียกพี่หรือไม่เรียกก็ตามใจ เจ้าตัวไม่แคร์หรอก

 

หมายเหตุ : ทำงานบ้านไม่เป็น ที่บ้านมีทาสสาวทำให้

 

อิจเมจคือเดินไปทางไหนก็มีดอกลิลลี่บานสะพรั่ง...ไม่รู้ทำไม? /ฮา/

 

เป็นญาติกับ ไอ้อ้วนนี่ 

= ก็ต้องเป็นดาบอีกนั่นแหละน้า~ แหม ก็ฉันชอบดาบนี่นา ถึงใครหลายคนจะบอกว่ามันเป็น

ดาบสองคมทั้งทำร้ายและปกป้อง แต่ถ้าเราใช้ดีๆก็ไม่มีปัญหาหรอก!!

 

 

 

= คทา แหวน มงกุฏ ดาบ! /ยิ้มหวาน/

ข้อแรก ฉันไม่ใช้คทา ข้อสอง เวลาใส่แหวนแล้วจับดาบไม่ถนัด

ข้อสาม มงกุฏคงโดนฉันขายเป็นรายต่อไป ส่วนดาบน่ะ ครึ่งหนึ่งของชีวิตฉันเลยนะ! ไม่ทิ้งมันง่ายๆหรอก:D

 

 

----------

 

GL only ! #ผิด

 

GL/NL ได้หมดค่า : D ((ถ้าคุณอยากจีบสาวตัวสูงๆ ก๊ากกกก))

 

twitter : @SA_EED1 

 

(ใช้ร่วมกับพี่วิทย์  ฟืดดดดด)

 

 

[จริงๆวาดรูปเสร็จหมดแล้วนะ...สแกนไม่ได้อ่ะ กี๊ดดดดด/ตาย]

 

...เอ๊อะ...ชื่อเอ็นทรี่ช่างมันเหอะ.........

 

มาลงตัวละคร(อีกแล้ว)!? /ล้มโต๊ะหม้อไหกะละมัง/

 

 

 

((ใส่แบนเนอร์ไม่เป็นอ่ะะะะ /นอนตาย))

 

----------------

 

 

" ฮ่ะๆๆ อาหารน่ะ ต้องทานตอนร้อนๆนะฮะ "

 

"อ๋า! ไม่ได้น้า ทุกคน รักกันไว้สิฮะ!"

 

 

 

 

 

(เอารูปเม้าส์หนูไปก่อน รูปหลักรอไปนะคะ555/โดนชก)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-ไม่ชอบต่อสู้ กระโดดทับคู่ต่อสู้ตายไป

 

 

 

 

ประวัติ :

 

-เด็กกำพร้า ปัจจุบันอยู่บ้านเดียวกับ ยัยนี่ 

 

-ลูกพี่ลูกน้องกับ มิสเตอร์มัสเซิล

 

-เป็นเพื่อนสนิทกับ ไอ้หมอนี่

 

((กุหากินในครัวเรือนค่ะ...โยงมันให้หมด เล่นง่ายดี ฮา))

 

 

อาวุธ : แบบที่ราพันเซลใช้อ่ะ! กระทะ , ช้อน (กลายเป็นผีช้อนไงล่ะ!? #จะดีเรอะ)

 

-คทา : ??? /ยังไม่ได้คิด ผ่างงงงง/แย่นัก

 

-ดาบ : ??? 

 

 

ความสามารถทั้งเวทย์กับดาบ ปานกลางทั้งคู่...

ค่อนข้างถึกหน่อย ก็ตัวโตนี่นา > <

แต่เวลาวิ่งแล้วพริ้วนะ ไม่สมกับขนาดเหมือนกัน /ฮา/

 

 

สัตว์พาหนะ : "ฉุยโฉ่" แกะยักษ์สีชมพูอ้วนกลมพอๆกับเจ้าของ...ขี่ทีก็อ้วนกันไป...

 

 

"ดุ๊กๆๆๆๆๆๆ"

 

 

 

---------

 

ข้อสอบฮร่ะ

 

 

 

------------

 

NL / BL ได้หมดค่ะ #ถ้าชอบของอ้วน ก๊ากกกก

 

ไม่นะ ไม่คิดจะอ้วนตลอดหรอก เพียงแต่คุณต้องจีบให้ผ่านรูทก่อน เก็บแต้มหัวใจด้วยล่ะ #ห๊ะ

ผ่านหนึ่งรูท น้ำหนักจะค่อนๆลดลงตามอีเว้นท์.......//ไปเล่นเกมส์จีบหนุ่มเหอะ- -;//

 

EMS หรือ Twitter : @Ira_Acedia  ใช้ทวิตเดียวกับแอเรียสค่ะ' v '

(แต่เค้าอยากโรลEMSง่ะ แหงบบบบ/ดีดดิ้น/)

 

 

ปล. รูปแบบจริงจัง...รอไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

--------------------

 

 

ไหนๆก็มีเอ็นถี่ว่าง...ใช้อันนี้เลยล่ะกัน

 

ว่าจะหยุดแค่EEDค่ะ แค่นี้ก็เล่นไม่ไหวแล้ว ยิ่งเป็นพวกขี้เกียจวาด ขี้เกียจตัดเส้นอยู่

 

แต่เฮาโดนล่อลวงอ่ะ ฟืดดดดดดดดดด/น๊วยกริยา/โดนชก

 

 

 

 

 

(ขออภัยค่ะ ใส่แบนเนอร์ไม่เป็น/โดนชก)

 

---------------

 

 

"เราคือไวกิ้งที่มีความเสี่ยงในอาชีพอยู่แล้วนะ!"

 

"ตายจริง หนุ่มน้อยน่ารักจริงๆเลย~"

"อ๊ายยยยยยยยยยยยยย คุณพี่คะ! วันนี้ก็งดงามเหมือนเคย!!"

 

 

//น๊วยกิริยา// 

 

 

 

 

(รูป เดี๋ยวมาอิดิทค่ะ มันเร่งด่วนมาก555)

 

 

 

 

 

-โอจิค่อนเบาๆ /ห๊ะ

-กล้ามนี่สามารถลดหรือเพิ่มได้ตามงานอีเว้นท์ต่างๆ

-เสียงสามสิบแปดปลอด(?)

-ทำอาหารเก่ง งานบ้านดี ซึนเบาๆ #อะไร

-ร่าเริง คึกmax สดใส ซาบซ่า รสผลไม้รวมนะจ๊ะ

- "ร้องไห้ไม่ได้" 

-เมื่่อก่อนเป็นสาวเด๋อด๋า

-ปัจจุบันก็ยังคงเด๋อด๋าอยู่

 

อนึ่ง :: ความเป็นกุลสตรียังคงระดับmax ยังสลัดไม่หลุด...

อสอง :: แต่เริ่มเปลี่ยนวิธีพูดจาขึ้นมาบ้างแล้ว ช่วงนี้ชอบพูดแบบผู้ชายล่ะ!

 

ของที่ชอบ : ของเล็กๆ ครอบครัว มังกร ป่าและลำธาร

 

ไม่ชอบ : ไส้เดือน.....แล้วก็คนเมา

 

 

 

 

 

รูปรอแปปนะคะ ร่างหมดแล้ว/ในสามสิบนาที.../ เหลือชุด ยังไม่แน่นอน ฮา เดี๋ยวคุณดิทค่ะ

เอ็นถี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ วิชาภาษาไทย Exteen EdinBurg

 

เหยด มันกลายเป็นบล็อคคอมมูไปหรือยัง /ยัง เพราะเรายังอู้ สิงแต่ทวิต ฟืดดด/

 

 

 

 

 

 

-------

 

อสอง : เนื่องจาก...เมื่อวันที่30เราเขียนในโน๊ตเป็ด(ชอบเขียนในโน๊คเป็ด..)ไป95 %

แล้วดราฟในเอ็กทีนแค่ครั้งแรก....โน๊คเป็ดไปแล้ว....#จบ ส่งไม่ทัน ถือซะว่าอ่านเล่นนะ 5555555

 

อสาม : ทำไมน้ำตาไหลล่ะเนี้ย?

 

 

อสี่ : ยังปั่นทันเว้ยเฮ้ย!?

 

 

-------

 

 

[วันที่ 1 ]

 

 

 

".............."

 

ของที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องคือผงชักนำจิตใต้สำนึกหนึ่งส่วน เส้นผมสีดำและคทาที่ทางบ้านเพิ่งส่งมาให้

 

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอไลลากับวีนัสเท่าไหร่ ต่างคนต่างก็ยุ่ง ถึงแม้ว่าจะเสียดายหน่อยๆก็เถอะ
แต่ไม่เป็นไร แค่ลองนิดๆหน่อยๆเท่านั้น คงไม่เป็นอะไรหรอก

 

 

"จิตใต้สำนึกหมายถึงอะไรนะ?"

 

 

 

หยิบไม้คทาขึ้นมา แล้วตั้งสมาธิ...ขั้นตอนสมาธิของฉันอาจจะดูน่าสงสัย แต่ฉันเป็นพวกต้อง..เอ่อ

ต้องทำ 'อะไร' บางอย่างก่อน ถึงจะมีสมาธิได้น่ะ ขอโทษด้วย...

 

ฉันหลับตาลง...แล้วขับขานบทเพลง 'เรื่องราวของนิทาน' 

 

 

 

 

 

[ กาลครั้งหนึ่ง ในห้วงนิมิตฝัน

 

ในภวังค์วันคืนสิเน่หา

 

ข้าร่อนเร่ข้ามกาลช่วงเวลา

 

ผ่านจันทรา หมู่ดาว และความตาย

 

 

ในราตรียินเสียงกระซิบพราย

 

หากเจ้าหมายคำตอบจักตอบให้

 

แต่อย่างไร เจ้ารู้อยู่แก่ใจ

 

กระจกไซร้ สะท้อน ภาพแห่งตน

 

 

เสียงกระซิบครวญพร่ำให้สับสน

 

ในวังวนห้วงฝันคะนึงคิด

 

หากท่านพิจจำนงเงาแห่งจิต

 

ข้าคือมิตรในยามราตรีกาล

 

 

ข้าจากจรจากแดนเพื่อเล่าขาน

 

ในนิทานเรื่องราวแห่งความหวัง

 

เพียงเพื่อทราบคำตอบแห่งภวังค์

 

ว่าข้าหวังสิ่งใด ช่วยตอบที,,, ]

 

 

 

 

----------

 

 

 

 

 

ทันทีที่ลองไป...กลุ่มหมอกสีขาวก็ลอยฟุ้งเต็มห้อง

 

 

"หวังว่า...จะสำเร็จนะ" /ตึกตักตึกตัก/

 

 

เสียงหัวใจเต้นรัว พยายามเพ่งสายตามองไปที่โต๊ะ

 

หมอกสีขาวอ้อยอิ่งค่อยๆจางหายไปแบบช้าๆ...

 

 

"............" ลองจ้องบนโต๊ะที่เคยมีผงชักนำจิตใต้สำนึกกับเส้นผมดูดีๆแล้ว...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"โบ๋เบ๋จริงๆด้วยแฮะ... (・_・、) " ฟืดดดดดดดดด....

 

ถึงแม้ว่าฝีมือด้านเวทย์มนต์จะไม่คงที่มากเท่าไหร่นัก แต่เดิมทีก็คิดว่าน่าจะพอเสกอะไรมาบ้างได้แท้ๆ

 

"ช่างมันเถอะ ยังไงซะไว้ค่อยลองอีกทีก็ได้" ฉันยิ้ม แน่นอน เมื่อผิดพลาดเราต้องให้กำลังใจตัวเองสิ

 

 

แต่แล้วก็มีมือของใครสักคนเอื้อมมากอดจากด้านหลัง

 

[ นั่นใคร? ]

 

เงาที่เห็นจากกระจกคือเงาของเด็กคนหนึ่ง

 

เด็กผู้หญิงผมสั้นดำสนิท ตาสีม่วง ผิวขาวในชุดกระโปรงสีดำและปีกสีขาว

 

 

'เธอ' คนนั้นแย้มรอยยิ้มให้ 

 

 

 

 

เสียงหวานใสเอ่ยกระซิบข้างหู

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชื่อเอ็นทรี่ป่วงตลอด.../ปาดน้ำตา/ ยังลงสีไม่เสร็จอ่ะ แต่เดี๋ยวมาอีดิท

 

//ลอยไปกับกระทง//

 

 

บล็อค เอ้ย เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของวิชา...ส่วนหนึ่งของ EED ((ทำไมไม่ใส่แบนเนอร์...))

 

 

------------------

 

โย่วววววว ' v ')/ แอเรียสค่ะ!~ วันนี้จะมาอัพรูมเมท...

 

อืม.. ก่อนอื่นคงต้องบอกว่ามันยังไม่เสร็จ แต่ผปค.ฉันหน้าด้านบวกหิวข้าวค่ะ จะไปกินข้าวแล้ว ' ^ ')

 

ยังไงเดี๋ยวฉันจะพยายามขู่เข็ญสังหาร(?)ผปค.ใ้ห้รีบอัพแบบสมบูรณ์นะคะ

 

 

 

 

 

ไลลา , วีนัส , and me ' v ')/ ((เรียงจากซ้ายไปขวา))

 

ไลลา : เป็นคนแรกที่ฉันเจอล่ะค่ะ ไลลาอยู่กิลดิเรก เคยชวนฉันไปเที่ยวที่นั่นด้วย

อยากลองไปดูจังเลยน้า... ข่าวว่ามังกรดอกไม้ของที่นั่นน่ากินดี เธอชอบตุ๊กตาเหมือนฉันด้วย

เราน่าจะเข้ากันได้ดีนะ เป็นคนที่น่ารักมากค่ะ ' v '

 

วีนัส : ตอนแรกฉันหาวีนัสไม่เจอ.... ฉันมาเจอตอนวีนัสกำลังคุยกับไลลา เธอตัวเล็กกว่าฉันอีกค่ะ [เยส!~] 

อืม...ฉันยังไม่เคยถามเลยว่าเธอมาจากไหน.. บู่ววววว ฉันนี่แย่จัง วีนัสดูเป็นคนเงียบๆมากเลย

แต่พอฉันพูดถึงคุณกระต่าย (ตุ๊กตาที่เกาะอยู่ด้านหลัง) ก็ดูเธอสนใจนะ * v * เราต้องเข้ากันได้แน่เลย

คิระคิระคิระคิระคิระคิระคิระคิระ ((??))

 

 

ฉันว่าจะลองเย็บตุ๊กตาให้สองคนนี้ดู...แต่...อื้ม...สงสัยฉันจะเดินเที่ยวเล่นมากไปหน่อย

เลยยังไม่เสร็จค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบเอามาให้ทั้งสองคนแน่นอน! สัญญาเลยค่ะ! /ท่าลูกเสือสำรอง/

 

 

 

------------

 

เดี๋ยวเค้ามาคุณดิทททท /พราก/

 

อนึ่ง ขอโทษมายรูมเมทด้วยนะคะ...

-ไลลา เค้าขอโทษที่วาดหน้าเบี้ยว เป็นปกติของเรา ชุดผิด แถมวาดดอกไม้ตรงผมไลลาไม่ได้Orz;

เอ่อ...จริงๆแล้วมายไลลา(?)ของเค้าน่ารักมากนะ ไม่เชื่อจิ้มไปดูที่ลิ้งค์ ; v ;

 

-วีนัส เค้า...เค้าวาดกิ๊บผิด.../กราบ/

 

อสอง : จริงๆแล้วมายรูมเมทของเราน่ารักมากนะเฟร้ยยยยยยยยย #กุมันแย่ววววOTL;

 

อสาม : จริงๆแล้ว(?) วีนัสไม่ได้ใส่หมวกแบบนี้นะ เฮานี๊ดน่ะ...
((ยังไม่ได้ขอผปค.วีนัสเลยด้วย เอาเป็นว่าเราขอตรงนี้ล่ะกัน /โดนชก))
อสามจุดหนึ่ง : จริงๆแ้ล้วลูกสาวเราก็ไม่ได้ใส่ที่คาดแบบนั้น...

อสามจุดสอง : จริงๆแล้ว...ฉากก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น เฮาแค่อยากวาด... #แย่

 

 

คุณดิทแย้วนะ.../กว่าจะคุณดิท/แย่นะเรา ฮา

 

 

มันกลายเป็นบล็อคคอมมูเรอะ..../แย่ 555+

 

แต่นี่บารามอสเชียวนะ!! บารามอสน่ะ แหล่งหนุ่มๆในตำนานเชียวนะ!! #ผิดมาก

 

 

ยังไม่เสร็จค่ะ (พราก) ไม่รู้ทำไมถึงยังไม่เสร็จ!! /โดนทุกคนชก ก็เอ็งมันมัวแต่เวิ่น...

 

ปล. เครื่องสแกนน้อยๆไปเลี้ยว...ฟหกฟหสกดสฟหด

 

 

 

 

---------------

 

 

 

ขนนกที่กำลังร่วงโรยนั้นเป็นสีขาว

 

หิมะที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นสีขาว

 

ท้องฟ้าที่เห็นก็เป็นสีขาว

 

แม้กระทั่งชุดของฉันก็เป็นสีขาว

 

 

[น้ำตาพระอาทิตย์ เศษละอองดาว กบฏท้องฟ้า เสียงของพระจันทร์]

 

 

แต่ทำไมกันนะ

 

ทำไมล่ะ

 

ทำไมเงาของฉันถึงมีแต่สีแดง?

 

 

 

[สโนไวท์ตายเพราะผลไม้อาบยาพิษ]

                [หนูน้อยหมวกแดงตายเพราะคุณหมาป่า]

                                [ผลไม้ หมายถึง อะไรนะ? คุณหมาป่าหมายถึงอะไรเหรอ?]

 

 

จุดเชื่อมโยงของสโนไวท์กับหนูน้อยหมวกแดงคือ……………….

….

 

[โลกนี้น่ะ มีอยู่แค่สองอย่าง ไม่มีความดี ไม่มีความชั่ว ไม่มีทั้งพระเจ้าทั้งปีศาจ จะมีก็แต่คนที่ยังมีชีวิต
อยู่กับคนที่ตายไปแล้ว…แล้วคุณล่ะ เป็นแบบไหน?]

 

 

แอเรียส ไอเซนฮาวน์ เดอะ ฮีลเลอร์ ออฟ ทริสทอร์ (อย่าถามหาฉายาภาษาอิ้งค์ เขียนไม่เป็น...)

ชื่อ : Areas Eisenhower  (แอเรียส ไอเซนฮาวน์)

ฉายา : ผู้เยียวยาแห่งทริสทอร์

เพศ : หนุบหนับ#ห๊ะ    อายุ : 15 ขวบ ‘ ^ ‘  (ปี 1)

กรุ๊ปเลือด : A (ขาดวิตามิน A แล้วจะทำให้เป็นโรคตานะคะ /ไม่เกี่ยว/)

วันเกิด : 21/5 ((วันเกิดตูเอง เอาง่ายๆ ใครจะทำไม /เชิ่ดใส่))

ถิ่นกำเนิด : แอเรียส          

เชื้อชาติ : พันธุ์ผสม(…ไม่ใช่ ใครเค้าใช้คำนี้กัน) แอเรียส-ทริสทอร์ ((พ่อ แอเรียส , แม่ ทริสทอร์ ‘ v ‘))

 

อิมเมจหลัก : สโนไวท์หมวกแดง

อิมเมจสี : แดง

ผม เน้นสีดำแซมทอง ตาสี ด้านขวา(คนมอง)สีดำ ด้านซ้าย(คนมอง)สีม่วง

ตัวค่อนข้างเล็ก แต่หุ่นบึ้มมาก(ว๊อท?)

นิยมใช้เวทย์มากกว่า สัตว์เลี้ยงเวทย์คือ เหยี่ยว งู [แล้วก็กระต่าย<วูดู>]

ไม่ชอบสัตว์ไม่มีขน’3’ เว้นงูกับตะขาบไว้

ชอบอาบน้ำอุ่น ทานของหวาน ชอบ BL GL และรักผิดศีลธรรม (ห๊ะ?)

ไม่ชอบรสขม ‘v’ ไม่ชอบคนที่ออกคำสั่งใส่ ห้ามหงุดหงิดใส่ด้วยเพราะจะหงุดหงิดตาม(?)

ติดสารสื่อประสาท(?)  ชอบกินของเผ็ด แต่กินเผ็ดไม่ได้ กินแล้วจะร้องไห้ แต่ก็ยังจะกิน

ถนัดปรุงยากับทำอาหาร แต่อย่าได้คิดจะถามเชียวว่าใส่อะไรลงไปบ้าง ‘A’ (เห?)

เรื้อนเงียบ(?) ร่างกายปรับตามอุณหภูมิภายนอกไม่ค่อยได้ เป็นไข้บ่อยๆ สุขภาพกายอยู่ในขั้นน่าเป็นห่วง

แต่สุขภาพจิตอยู่ในขั้นน่าเป็นห่วงยิ่งกว่า (แง่ไหน?)

 

 

คำเรียกตัวเอง : ฉัน(ในกรณีไม่สนิทกัน) , เค้า(ในกรณีสนิทกัน+เครือญาติ)

คำเรียกคนอื่น :  เรียกชื่อตรงๆ

 

เป็นเด็กที่ดูไร้มารยาท เพราะไม่ค่อยเรียกผู้หลักผู้ใหญ่ว่า “คุณ” เท่าไหร่ ตอนแรกๆว่าจะเรียกเหมือนกัน แต่แล้วก็ไม่แน่ใจว่าคนที่คุยด้วยอายุเท่าไหร่ เลยไม่เรียกว่า คุณ ซะเลย (ฮา) แต่ถ้าตอนแนะนำตัวบอกอายุมาให้ จะเป็นบุญคุณอย่างสูง

 

 

ที่แขนซ้ายมีรอยกรีดข้อมือ ตรงข้อเท้าขวามีรอยสักผีเสื้อสีฟ้าเขียว

มีรอยสักรูปพระจันทร์ที่ไหล่ขวา<คำสาบาน> พระอาทิตย์ที่ไหล่ซ้าย<ผนึก> ตรงกลางหลังเป็นดวงดาวหกแฉกกับรูปอะไรก็ไม่รู้.... (ผปค. ยังไม่แน่ใจเลยค่ะ /สะบัดบ๊อบ)

 

(คุณกระต่าย/ตุ๊กตา/จริงๆแล้วต้องวาดเปฌนกระต่ายขนปุยเลยนะ แต่ขี้เกียจวาดอ่ะ ก๊าก)

 

 

 

 

 

 

"จะสนใจอดีตไปทำไมล่ะค่ะ แค่เรามีปัจจุบันกับอนาคตก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?" (ยิ้ม)

 

"เสี่ยวม่ะ...ฮิ"

 

 

อายุ 1-10 ยังอยู่เป็นสาวปกติ? อยู่ในแถบชายแดนแอเรียส

อายุ 11 -เริ่มทะเลาะกับกลุ่มเด็กในหมู่บ้าน ในช่วงนั้นเกิดโรคระบาดในพื้นที่ย่อมๆ คนหายสาบสูญ และ อาการป่วยทางจิตไม่ทราบสาเหตุ เช่น ตะปูเข้าท้อง ผมร่วงทั้งหัว กินแขนตัวเอง คว้านท้องเพื่อน อะไรแบบนั้น….

-บอกแล้วว่าเป็นอาการทางจิต’ v ‘

ช่วงอายุ 12-13 -ลี้ภัย ย้ายบ้านมาอยู่แถบชานเมือง ความจำหายไป (ชั่วคราว) ระหว่างนี้เป็นด็กดี’v’ เปลี่ยนชื่อจาก ทริสเทรีย เป็น แอเรียส

-บ้านแตก คุณแม่ย้ายของหนีสามีกลับบ้านที่ทริสทอร์ เลยต้องตามไปด้วย เปลี่ยนเมืองจาก แอเรียส เป็น ทริสทอร์
-แต่ยังเดินทางไปกลับระหว่างสองประเทศนี้อยู่นะ ‘ 3 ‘

อายุ 13 ความจำกลับมา กลายเป็นเด็กที่ไม่มั่นใจในศาสนา ช่วงนี้เป็นโรคซึมเศร้า เก็บตัว กรีดข้อมือ เห็นภาพหลอน ‘3’

ผ่านไปอีก 3 เดือน ถึงแม้ยังสงสัยอยู่แต่ก็บำบัดตัวเองได้ขึ้นอย่างรวดเร็ว กลับมาทำงานเป็นผู้เยียวยาได้เหมือนเดิม’v’

อายุ 14 เจอคนไข้ที่เป็นหนุ่มวาย ทำให้รู้ซึ้งถึงความรักอันยิ่งใหญ่(??) ส่งผลให้แปรพักตร์เป็นสาววาย#ผิด

อายุ 15 สมัครเข้า ร.ร พระราชาเอดิบเบิร์ก’v’

-ตอนแรกไม่ยอมมา อ้างว่ามีคนไข้ แต่จริงๆแล้วขี้เกียจย้ายของ(?) ระหว่างทางเจอหนุ่มวายกัน(คิดไปเอง)เยติดตามมาแบบว่าง่าย………

 

 

ทำไมมันดูมืดมนคะลูกขา... (ผปค.แย่มาก 5555)

 

ส่วนอาวุธ... ยังไม่ได้คิดค่ะ /สะบัดบ๊อบ/โดนชกพุง

 

แต่สัตว์เลี้ยง...

 

"อัลปาก้าสีรุ้ง!! ' [ ] ' !!"

 

เริ่ดม่ะล่ะ...

 

 

--------

 

 

 

 

"....."

"อันดับแรก?" (ยิ้ม) "ในตอนเช้า...ของที่ใกล้ตัวมากที่สุด ก็ต้องเป็นแหวนสิคะ"

 

"ฉันไม่คิดจะนอนใกล้ดาบ มันคงจะสยองพิลึกล่ะค่ะ"

 

 

 

"...' ^' ถ้าคำว่าสัญลักษณ์หมายถึงตัวแทนล่ะก็ สำหรับฉันคงต้องเป็นคทาค่ะ"

"มงกุฎหนักเกินไป ดาบฉันใช้ไม่ได้ แหวนบางคนไม่เห็นคุณค่า ถ้าให้ใช้ ฉันจะใช้คทาค่ะ ' v ' "

"อีกอย่างนะคะ ถ้าชี้นิ้วสั่งคนอื่นด้วยคทา มันคงจะดูดีพิลึกนะ (แฮะ) "

 

 

 

"...." /เอียงคอ

"คทาค่ะ (ยิ้มหวาน)" "ดาบ...ฉันกลัวว่าเขาจะเอาไปไล่แทงกันเอง แหวน มันหายง่ายนะคะ ' ^ ' "

 

 

 

"....."

 

"ฉันไม่ค่อยเข้าใจคำถามนักนะ ว่ามันหมายถึงสถานการณ์ไหน"

 

"แต่อันดับแรกฉันยินดีจะทิ้งมงกุฏ ' v ' มงกุฏที่หนักเกินไป สัญลักษณ์แห่งราชา ฉันคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องใช้มันเพื่อแสดงว่าฉันคือราชา มั่นมั้ยล่ะค่ะ....ห๊ะ?...ไม่ตลก? เอ่อ ค่ะ เลิกเล่นแล้ว(ยิ้มแหะ)"

 

"อันดับสองฉันจะทิ้งดาบ ดาบที่ใช้ทำร้ายคนอื่นและปกป้องตัวเอง ถึงใครจะบอกว่ามันใช้ปกป้องตัวเองได้...แต่ฉัน ฉันคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง ; - ; ถึงต้องใช้ ใช้หลังแหวนทุบก็เจ็บนะคะ"

 

"ตามด้วยแหวนค่ะ อย่างน้อยแหวนก็ขายได้นะ(หัวเราะ)"

 

"สุดท้ายฉันจะเหลือคทาไว้ค่ะ ' - ' ถึงฉันจะใช้คทาไม่ค่อยคล่อง แต่อย่างน้อยก็เอาไปทุบหัวได้ เอาไปเป็นคานช่วยแบกน้ำได้ เป็นไม้ค้ำยัน เป็นราวตากผ้าได้ เอาสอยมะม่วงได้ด้วยนะคะ เอาไว้ใช้ดึงมือคนขึ้นมาได้ด้วยอีก ถ้าเป็นดาบล่ะก็...ฉันไม่รู้จะหันด้ามให้ใครดี(หัวเราะ)...เอ่อ พูดต่อต้องกลายเป็นโฆษณาขายคทาแน่เลยค่ะ ; x ; "

 

 

-----------

 

ทีวีไดเร็ต ขอเสนอ คทามหัศจรรย์จ๊ะ /เหยช/

 

เอ็นถี่ที่ควรจะถี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ CLOTH ROAD

 

 

 

*****

 

มันยังเวิ่นว้อไม่เลิกค่ะ /ได้ข่าวว่ามีสอบ?/

 

มาแปะคุณลูกชายที่ทั้งหล่อและเสะค่ะ♥

 

อนึ่ง

 

ด้วยความขยันอย่างซึ้งสุด ไม่วันสุดท้าย ไม่ยอมลง ฉะนั้น ขอจองเอ็นถี่ไว้

แล้วจะลงสีให้งวดหน้า(มั้ง)นะคะ (〃∇〃)   /เขินทำไม?/

 

 

 

 

(จะเล่นตัวอักษรทำไม อ่านยากได้อีก...)

 

 

* Ujeen Magnolia * ยูจิน แมกโนเลีย (23)

 

[อยากให้อ่านว่ายูจีนมากกว่านะฮร้า ยูจินมัน....กร๊าก /มุขวงใน/ ]

 

178/54 หุ่นบางและผอม ตามรสนิยมหม่ามี้มันค่ะ

 

สีผม : น้ำตาลทอง , สีตา : เขียว (อีกแล้ว)

 

เพศ : ชายแท้ติดดุ้น (อะไร?)

 

 

ชายหน้าสวย หน้าตาแอ๊บเด็ก เพราะแม่มันวาดได้แต่แม่หญิง ขนตางอนเด้งโดยไม่ต้องปัด

ขายาว หุ่นดี ก้นดึ๋งดั๋ง.../โดนลูกตบ/ อารมณ์หนุ่มยิ้มหน้าตาย แต่ปากน่าตบอย่างยิ่ง

หนุ่มผู้นิยมยิ้มเยาะชาวบ้าน นิยมใช้สมองมากกว่า

เหมือนจะซึนพอเป็นพิธี กับผู้ใหญ่แล้วเป็นเด็กเอาแต่ใจ กับเด็กแล้วเป็นผู้ใหญ่เอาแต่ใจ

เอ๋.....??

 

ในโหมดโมเดลเป็นสาวดุ้นน้ำตาคลอตลอดเวลา ท่าทางสุดวิตกกังวลเป็นกระต่ายปอดแหก

คนเหมือนจะสวยที่ใช้สัญชาตญาณนำสมอง การต่อสู้เป็นไปตามอัตโนมัติ

นิยมโจมตีระยะห่างไกล เพระาปอดขยายจนไม่กล้าเข้าใกล้ชาวบ้าน

อย่ามาจิ้มตัวแม้แต่ปลายก้อย เจ้าตัวจะระเบิดให้ดู...

 

 

แต่โดยรวมแล้วทั้งสองบุคลิกนี้เป็นพวกชอบเอาชนะค่ะ

 

อสอง : พวกชอบเอาชนะไม่ได้หมายถึงจะชนะได้เสมอไปนะคะ ทุกอย่างมีแพ้มีชนะค่ะ

 

 

 

ลองแปะรูปบ้่าง อะไรบ้าง

 

 

เวอร์ชั่นปู้ชายดีไซเนอร์

 

 

 

(แม้กระทั่งเส้นมันยังไม่ยอมตัด...  (￣□￣；)  เอ่อ... )

 

ขี้คร้านแกะลายมือตัวเองอ่ะค่ะ...ไว้วันหลังนะ /โดนตรบ/

 

ชุดที่ชอบตัดส่วนใหญ่...จะเป็นแนวตะวันตก+ตะวันออกค่ะ (อธิบายไม่ถูก ง้าก)

ถ้าไม่ใช่ชุดที่ใช้แข่งจะชอบตัดเย็บเองมากกว่า แต่ด้วยความขยันของหม่ามี้และเจ้าตัว

กว่าจะได้สักชุดก็หมดเวลาไปเดือนค่ะ (ฮ่า)

 

จากรูปจะเห็นหมายเลข...

1. แว่นกันแดด มีไว้ทำไม

2. ดินสอร่างภาพ ไว้ทิ่มพุงชาวบ้าน

3. กรรไกรหงิกๆงอๆ เหมือนจะขึ้นสนิม

4. ผ้าปิดตาลายโมเอะ (ลายนี้มีจริงนะเออ...ของพี่เราล่ะ...)

5. กองกระดาษร่างภาพ ไว้ทุบหัวคน เปิดดูจะเจอแต่ลายเส้นปริศนา

6. เครื่องแปลงร่างใน 3 นาที วิ้งงงง~~~

 

อิจเมจเจ้าตัวเป็นกระต่ายแสยะยิ้มน่าตบคว่ำค่ะ...

 

 

 

เวอร์ชั่นสาวติดดุ้นโมเดล

 

 

 

(เบี้ยวฮร้าาาาาาาาาาาาา)

 

ชุดด้านในไม่มีฟังก์ชั่นค่ะ กันโป๊ว์เฉยๆ...

 

ความจริงแล้วใส่ชุดแนวไหนก็ได้ เจ้าตัวไม่วอรี่ แต่ขอแบบปกปิดหน่อย

ด้วยความกุลสตรีเขินอาย(?)สูง เจ้าตัวไม่ชอบใส่ชุดโป๊ๆค่ะ  // )｀ε´(　//

 

เวอร์ชั่นนี้ต่างจากเวอร์ชั่นดีไซเนอร์...ไว้จะอธิบายวันหลังนะฮร๊าฟ

 

 

อันนี้เผื่อคนดูแล้วงงค่ะ (คนวาดมันยังงงเลยฮร้า....เหยด)

 

 

 

อย่าไปสนใจสโลแกนนนนนน /กร๊ากกกกกกก/

 

ดูดีๆแล้วเหมือนมิกกี้เม้าส์...

 

 

 

*****

 

 

แจกแจงนิสัยสักนิด

 

สองหน่อนี้...ไม่ใช่พวก 2 บุคลิกนะคะ แต่เป็นทำนองว่า "แบ่งตามหน้าที่" ค่ะ

 

พอเป็นดีไซเนอร์ ต้องออกแบ จะเป็นพวกใช้สมองมากกว่าค่ะ

 

ลองแต่งหน้าแต่งตัวเป็นโมเดล...ก็จะเป็นพวกใช้สัญชาตญาณนำสมอง

 

บางทีก็จะมีการเถียงตัวเองเหมือนกันว่าทำแบบนี้มันจะดีเหรอ แต่ก็นั่นแหละ... (-_-メ)

 

 

เหมือนคนบางคนที่ตอนอยู่เฉยๆ เป็นคนเงียบๆ แต่พอจับไมค์ร้องเพลงก็ยึดถาวรค่ะ นี่มันนิสัยแก กร๊าก

 

 

เกือบลืมอดีตชาติ...

 

ทางบ้านเป็นชาวไร่ปลูกฝ้ายธรรมดาสามัญค่ะ มีพี่น้องชายล้วนอีก 6 คน

ปัจจุบันอยู่กับตายาย เพราะพ่อแม่กับพี่คนโตกลายเป็นโกโก้ครั้นช์เต็มทุ่งข้าวบาร์เล่....

ไว้จะเขียนที่มาให้ล่ะกัน...ตอนนี้ขี้คร้านค่ะ *แคะขี้หู*

 

 

ไว้หมดงานจะมาลงสีให้นะคะ...แฮ่.../เขินเลยสิ/

EMS ได้ หาในทวิตตี้ได้ (แต่ทวิตใช้ของฝาแฝดใน EH นะคะ Ira_Acedia แิอดมาได้

แต่บอกล่วงหน้าในEMS ด้วยนะคะ...แฮ่ )

 

 

แปะรูปวาดล่าสุด....ถ้าเป็นโหมดโมเดลล่ะก็ ถ่ายรูปคงจะแนวๆนี้ล่ะ

 

 

จะเบลอทำไม๊...

 

 

 

 

[SpeCial] บทสนทนา?

 

 

นังทรายหย่งยี้ :: ตอนไปดูแต่ละคนใน CR...ทุกคนน่ารักมากเลยล่ะ (・∀・)

 

ยู :: ครับ ทุกคนน่ารักมากเลย...แต่ผมมั่นใจว่าผมสวยที่สุดล่ะ ^v^;

 

 

จ๊ะ...เอาใจแกว่าเต๊อะ...

 

 

 

****

 

 

ปล. ส่งช้่า ขอโทษแม่งานด้วยนะคะ ヾ(＠°▽°＠)ﾉ   *โดนแม่งานตบ ยังไม่สำนึกนะ*

ปล2. มาเล่นกันเยอะๆนะคะ ทุกคน *โดนทุกคนตบ มาชวนอะไรตอนนี้ กร๊าก*

ปล3. เฮ้ย แม่"ดอล"บางตัวน่ะ เมื่อไหร่จะลงยะ

ปล4. ลูกชายเค้าเสะนะเออ =v=;

 

คุณดิท : แม่ดอลมันอัพแล้วฮร่ะ (สองหน่อนี้อู้กันจนวินาทีสุดท้าย กร๊ากกก)

ดอลตัวนี้ของเค้านะ! ของเค้า! /โดนทุกคนตบ/

ล้อเล่นนะเออ...=v=; ทุกคนมีสิทธิ์เท่ากันค่ะ *ร้องไห้* ไม่ได้อะไรเลยจริงจริ๊ง!!

ฮืออออออออออออออออออออออออ.........

 

//โดนทุกคนฆ่า//

 

อิย๊ะ... นานๆที ฉันก็อัพอย่างอื่นนอกจากฟิค/คอมมู ได้เหมือนกันนะคะ;w;!?

 

 

ตอนแรกลังเลว่าจะแปะดีมั้ยนะ...งานมันกะหลั่วมาก(ฮา)

แต่ แต่มันคือบล็อคนะ! ทำไมเราจะอัพของเราเล่นไม่ได้ มันคือบล็อคคคค!!

 

 

[สรุปแล้วฉันจะพยายามสื่อถึงอะไรวะคะ?]

 

 

อันนี้...พยายามหางานลงแฟ้มสะสมผลงาน(อันน้อยนิด)ค่ะ

/ตอนมาทำเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองช่างเป็นเด็กกิจกรรมอย่างยิ่ง บางยิ่งกว่าสมุดเรียน กร๊าก/

 

 

คุณพี่สาวที่เคารพรัก? เลยออกคำสั่งให้วาดตัวการ์ตูนไว้ประดับผลงาน...

 

 

[คิดว่าการ์ตูนมันวาดง่ายเรอะ!]

 

 

 

แต่คุณพี่สั่งมา...จัดไปค่ะ...-___-;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผล : โดนคุณพี่กระทื้บด้วยสีหน้าผ่องแผ้ว...

 

 

 

โดนมองดว้ยสายตาเหยียดหยามมา ในฐานะคน(ใคร่จะ)วาดการ์ตูน(แล้วเหรอ?)แล้ว ยอมไม่ได้!!

 

ข้าต้องทำให้เอ็งอึ้ง!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

อะแฮะ♥...

 

 

อะไรนะ? งั้นๆ...?

 

 

 

 

 

 

 

ลองเลื่อนไปดูรูปอีกครั้งสิ...

 

 

 

 

 

เห๊ะ? เฉยๆ...?

 

 

 

 

ลองกดรูปดูสิคะ=v=;

 

 

 

......

 

 

 

...

 

 

 

..

 

 

 

(〃∇〃)    ราตรีสวัสดิ์ค่ะ //หนี// 

 

 

ปล. อยากให้มันเนียนๆนะ แต่ขี้คร้านค่ะ...(จริงจัง)

 

 

Thank.

-เม้าส์หนูสู้ตาย วาดสนุกมาก สนุกกว่าสีน้ำเยอะ! (ก็ ก็สีน้ำจริงๆ สร้างเลเยอร์ไม่ได้..)

-โฟโต้ฉ่อย/กาก(และเถื่อน?)

-มาโระซึนมาก ขอบใจที่ช่วยนะจ๊ะ♥ /ส่งจูบด้วยรอยยิ้มมหาเสะ/

 

โอ๊ววววววววววววว หาย(หัว)ไปนาน กลับมาแล้วค่ะ!!!

 

//ความจริงก็วนๆอยู่แถวนี้ล่ะค่ะ ฮ่า แต่แบบว่าไม่มีอะไรจะอัพเฉยๆ....//

 

 

สุขสันต์วันเอพริลฟูลเดย์นะคะ หา? ว่าไงนะ? จะบอกว่ามาช้าไป?

ไม่นะ ทรายไม่ได้มาช้า ทุกคนต่างหากที่เล่นกันเร็วไป (บร๊ะ...ไม่สำนึก)

 

ลองเอาฟิคสั้นมาลงบ้าง....

(โดยรวมก็ยังอู้ส์อยู่....ฟิคนี้ก็ปั่นตอนสามทุ่ม บากะ)

 

ปล. ดิฉันเคืองวันเอพริลฟูลเดย์ โดนซ้ำสองสามรอบ บร๊ะ!!

 

------------------------

 

Happy April-fool day

 

Fanfiction Durarara!! [Shot fic&YAOI]

Pairring : [Shizuo<----Izaya?] ShizuoxIzaya

Retting : NC-17

Note : อู้ส์มานาน ลองแต่งในวันหลอกลวงแห่งโลกบ้าง... /เคืองคร่ะ โดนหลายรอบมาก กี๊ซซซซO...TL--->จะเรียกว่าตัวฉันใสซื่อหรือะไรดี?/

 

 

-------------

 

 

 

                    สิ่งที่เรียกว่ามนุษย์ มีกลไกทางธรรมชาติอย่างหนึ่งที่ติดตัวมา

 

                    "โอ๊ะโอ๋~ ชิสึจังเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงเหรอเนี้ย?"

 

                    เพื่อป้องกันตัวเอง? ป้องกันไม่ให้เป็นภาระให้กับร่างกาย? หรืออะไรสักอย่าง...

 

                    "เห็บนรกอย่างแก มันต้องใช้มากกว่าความรุนแรงซะอีก"

 

                    จะให้ฉันบอกคุณว่ายังไงดีล่ะ? อืม... เอาเป็นว่าสมองของมนุษย์น่ะ จะมีกลไกช่วยลบความทรงจำออกในกรณีที่มนุษย์เจอเหตุการณ์ที่แสนสนุก...อืม ไม่สิ ถ้าตามทฤษฎีต้องเป็นความรู้สึกสะเทือนใจถึงขีดสุดสินะ อา... แต่แบบนั้นมันไม่ถูกนี่นา! ในเมื่อฉันเฝ้ามองการกระทำของพวกมนุษย์อยู่ ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้าแม้แต่นิดเดียว มันดูเพลินใจจะตายไป!! ความรู้สึกที่พยายามดิ้นทุรนทุรายให้ตัวเองหนีจากความทุกข์น่ะ ช่างสมกับเป็นมนุษย์ที่LOVEจริงๆนะ!

 

                    "เห~ หรือชิสึจังคิดจะใช้ความรักกับฉันล่ะเนี้ย? ไม่น้า! ฉันไม่อยากได้ความรักแบบSMจากโปรโตซัวหรอกนะ!!"

 

                    ความพยายามที่จะทำทุกวิธีทางเพื่อให้ตัวเองไม่เจอกับความเจ็บน่ะ...

 

                    "แก!! ไอ้เห็บโสโครก!"

 

                    เจ็บปวด ทรมาน กรีดร้อง ดิ้นทุรนทุราย

 

                    "อ๊ายยย~ นั่นเป็นวิธีการแสดงความรักของเธอเหรอ ชิสึจัง?"

 

                    หลีกเลี่ยงการพูดเรื่องที่อยู่ในใจ และเพราะฉันเฝ้ามองมนุษย์อยู่ทุกวัน...มันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสมเพช

 

                    "ถ้าแกอยากให้ฉันรักขนาดนั้น ก็ช่วยตายๆไปสักทีเถอะ!"

 

                    สมเพช?...เพราะอะไรน่ะเหรอ

 

                    "ตกลงเธอเป็นพวก S หรืออยู่สาย G แน่น่ะ ชิสึจัง? พูดแบบนี้แล้วเหมือนเธอเป็นพวกฆ่าข่มขืนเลยแฮะ"

 

                    นี่ ถ้าเกิดฉันตาย เธอจะรักฉันขึ้นจริงๆน่ะเหรอ?

 

 

                    "ให้ตายยังไง ฉันก็ไม่สนใจเห็บสวะอย่างแกหรอก!! อิซายะคุง!!!"

 

                    "อุหวา! อย่าทำลายข้าวของสิ ชิสึจัง!~"

 

                             

                    ฉันได้แต่มองการกระทำของมนุษย์ที่พยายามดิ้นรน

 

                    เพียงเพราะว่าตัวฉันไม่กล้าที่จะเข้าไปในเกมส์นี้

 

                    กลัว?...นั่นสินะ เพราะฉันเองก็ยังเป็นมนุษย์นี่นา

 

 

                    "เฮ้อ~ ปล่อยๆกันไปบ้างสิ~"

 

 

                    ปล่อยฉันไปไมได้หรือไง?

 

 

                    "ไสหัวไปซะ!!"

 

 

                    หรืออันที่จริง...อาจจะเป็นตัวฉันเอง ที่ไม่ยอมปล่อยความรู้สึกนี้ไป

 

 

                    "ฉันเองก็เกลียดชิสึจังเหมือนกันล่ะนะ เฮ้อ~"

 

 

                    สมองอะมีบ้าชัดๆ..........

 

 

 

 

 

                    โอริฮาระ อิซายะ เป็นชื่อที่เฮวาจิมะ ชิสึโอะ ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในอิเคะบุคุโระเกลียดมากที่สุด

 

                    และในตอนนี้...เฮวาจิมะซังที่กล่าวถึง กำลังหงุดหงิดอย่างถึงระดับmax

 

                    "ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอต้องการจะพูดถึงอะไร แต่ถ้าเธอจะคุยเรื่องนี้ด้วย เธอควรเรียกมันว่าเห็บ ไม่ใช่ชื่อของมัน"

 

                    ชายหนุ่มในชุดบาเทนเดอร์เหลือบมองคุณผ่านแว่นตากันแดดของเขา เฮวาจิมะซังเป็นคนตัวค่อนข้างผอม...เทียบกับความสูงของเขาแล้วก็นะ ในมือของเขากำลังจุดบุหรี่สูบ จนชวนสงสัยว่าชายผู้มีพละกำลังมหาศาลคนนี้จะสามารถตายด้วยโรคมะเร็งปอดได้หรือไม่ ถึงกระนั้นคุณก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างดูดี...อันที่จริงต้องจัดไปที่คำว่า 'หล่อ' เลยด้วยซ้ำ แต่เพราะใบหน้าที่กำลังหงุดหงิดอาจทำให้ความหล่อลดลงไปบ้าง แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

 

                    "แล้วฉันจะไปรู้หรือไงว่าไอ้เห็บนั่นมันจะมาทำไมหลายรอบ หา"

 

                    คิ้วเรียวของเฮวาจิมะซังขมวดขึ้นเรื่อยๆพร้อมเส้นเลือดปูดที่สมอง ดูเหมือนความอดทนของเขาใกล้จะถึงขีดสุดแล้ว แต่นั่นเป็นเพราะว่าคุณเป็นเด็กผู้หญิง เขาถึงพยายามที่จะไม่แสดงความโกรธ อันที่จริงนี่ก็เป็นส่วนที่ดีของผู้ชายที่ชื่อว่าชิสึโอะเช่นกัน ดูเหมือนเขาจะเป็นคนที่ค่อนข้างควบคุมอารมณ์ตนเองใช้ได้ทีเดียวโดยเฉพาะเมื่อคนที่คุยด้วยเป็นเด็กหรือผู้หญิง แต่ถ้าคุณเป็นผู้ชาย มีสิทธิค่อนข้างสูงที่คุณจะถูกจับม้วนเป็นซูชิแล้วฝังลงบนพื้นถนน

 

                    “แล้วฉันจะไปรู้เรื่องของมันได้ยังไงล่ะ!!"

 

                    เมื่อคุณทำสีหน้าคล้ายจะร้องไห้ เฮวาจิมะ ชิสึโอะถึงทำท่าอ่อนลงเล็กน้อย นั่นคือข้อดีที่คุณเป็นเด็กผู้หญิง

 

                    "เหอะ ถึงฉันจะเจอมันตั้งแต่เช้า แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงมาป้วนเปี้ยนแต่หัววันเหมือนกันล่ะ"

 

                    ชายหนุ่มถอนหายใจ เขาทำท่าจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกม้วน แต่แล้วก็ก้มลงมองตัวคุณที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เหมือนเขาจะรู้ว่าคุณจะซักถามอะไรอีก ดังนั้นเขาจึงพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการสูบอีกครั้ง แม้ว่าในตอนนี้ตัวคุณจะเหม็นกลิ่นบุหรี่ไปแล้วก็เถอะ

 

                    "ขอโทษที ฉันหงุดหงิดง่ายน่ะ"

 

                    ไม่ต้องบอกก็(ต้อง)รู้ เพียงแค่เฮวาจิมะซังได้ยินแค่ชื่อของ 'โอริฮาระ อิซายะ' เขายังทำท่าจะฆ่าใครสักคนแบบนั้น มันช่างน่าสงสัยว่าพวกเขาไปโกรธแค้นกันอะไรมาหรือเปล่า ถึงได้เจอกันทีไรก็พังตึกไปเป็นแถบๆขนาดนั้น

 

                    "ฉันไม่ค่อยอยากจำเรื่องที่หมอนั่นพูดนักหรอกนะ! เหอะ!"

 

                    พอคุณพูดถึงโอริฮาระซัง ในวันนี้นักค้าข้อมูลมา 'ถี่' จนผิดปกติ ตั้งแต่ตอนเช้าจนถึงช่วงบ่ายสี่ของวันนี้ เขาก็ 'เล่น' กับเฮวาจิมะซังไปสักสี่ห้ารอบแล้ว

 

                    "จะไปสนใจที่มันพูดทำไม นี่ ฉันจะขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ไอ้เห็บสวะนั่นมันเป็นพวกกะล่อน! ชอบโกหกอยู่เสมอล่ะ เพราะฉะนั้นทางที่ดีเธอเองก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งกับหมอนั่น เข้าใจมั้ย!"

 

                    และพอพูดถึง 'มัน' ทีไร เสาไฟฟ้าต้นข้างๆก็ค่อยๆร้าวขึ้นเรื่อยๆ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ได้ยกมันออกมาโบกเล่น แสดงว่าเขายังสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีอยู่ คุณเหลือบมองชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในอิเคะบุคุโระ ตามเรื่องที่ได้ยินมาจากผู้คนในเมือง โอริฮาระ อิซายะและเฮวาจิมะ ชิสึโอะเหมือนคู่กัดกันอย่างแรงกล้า แต่ในตอนนี้เมื่อคุณมองดูดีๆ ดูเหมือนพวกเขาจะสนใจเรื่องของอีกฝ่ายกันมากทีเดียว?

 

                    "วันนี้มันมีอะไรหรือไงวะ ไอ้เห็บงี่เง่านั่นถึงมาอยู่ได้..."

 

                    เสียงบ่นพึมพำของชายหนุ่มไม่สามารถเล็ดลอดผ่านหูของคุณได้ คิ้วของเขาขมวดมุ่นเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

 

                    วันนี้??

 

                    คุณก้มลงมองวันที่ที่นาฬิกาข้อมูล แต่จู่ๆเฮวาจิมะซังก็ผลักร่างของคุณเบาๆให้ออกไป ก่อนดึงเสาไฟฟ้าที่ใกล้จะฟังนั่นออกมาเหมือนถอนต้นหญ้าเล่น

 

 

 

                    "อิ--ซา---ยะ--คุง...รู้สึกว่าวันนี้แกจะชอบหาเรื่องเป็นพิเศษนะ!!"

 

 

 

                    เฮวาจิมะซังตะโกนด่าชายหนุ่มที่ใส่เสื้อโค้ทสีดำติดขนเฟอร์นุ่มนิ่ม ผู้ชายคนนั้น...? โอริฮาระซัง?

 

 

                    "แหม~ ฉันเปล่าสักหน่อย แค่ออกมาเดินเล่น ก็เลยบังเอิญเจอชิสึจังเท่านั้นเอง"

 

 

                    โอริฮาระซังหัวเราะขบขัน ถึงปากจะบอกว่าบังเอิญ แต่ดูจากตาสีแดงสดของเขาแล้ว เหมือนจะ 'จงใจ' เสียมากกว่า

 

                    คุณเริ่มที่จะคิดฟุ้งซ่าน (ปากไม่ตรงกับใจ?)

 

 

                    "แล้วทำไมวันนี้ฉันถึงบังเอิญเจอกับแกเป็นห้าหกรอบ หา!!"

 

 

                    ชายหนุ่มในชุดบาเทนเดอร์เริ่มมีน้ำโมมากขึ้นเรื่อยๆ

 

                    (หนุ่มขี้โมโห?)

 

 

                    "เอ๋? นี่ชิสึจังคิดว่าฉันลงทุนมาหาเธอเหรอเนี้ย สำคัญตัวผิดไปแล้วล่ะ"

 

 

                    ปากสีสดของพ่อค้าข่าวยังคงฉีกยิ้มงดงาม ถอนหายใจอย่างแสแสร้ง

 

                    (แต่ดูเหมือนว่าเขาพยายามที่จะมาหาเฮวาจิมะซัง?)

 

                    แต่แล้วโอริฮาระซังก็เหลือบมองมาที่คุณที่ยืนอยู่ติดกำแพงด้านหลังของเฮวาจิมะซัง

 

 

                    "หืม~ รสนิยมของชิสึจังคือโลลิค่อนเหรอเนี้ย อา...อันที่จริงมันก็ไม่น่าประหลาดใจหรอกนะ แต่ระวังโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะชิสึจัง"

 

 

                    คุณที่ยืนอยู่ด้านหลังชายที่แข็งแกร่งที่สุดในอิเคะบุคุโระสามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงของชายหนุ่มทั้งสองคนได้อย่างชัดเจน เฮวาจิมะซังที่เริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ที่แปลกว่า...คือโอริฮาระซัง แต่คุณไม่กล้าที่จะพูดออกไป เพราะคุณไม่ควรที่จะพูดจาหาเรื่องกับคนที่อันตรายที่สุดในอิเคะบุคุโระ

 

                    (แววตา...อิจฉา??)

 

 

                    "ฉันเกลียดแกว่ะ อิซายะคุง..."

 

 

                    คนตรงหน้าคุณพูดเสียงต่ำ ดูเหมือนว่าค่าความอดทนของเขากำลังอยู่สถานะติดลบ

 

                    และในอีกไม่กี่วินาที อะไรสักอย่างคงจะระเบิดตู้ม อย่างเช่น เสาไฟฟ้าในมือของชายหนุ่มในชุดบาเทนเดอร์ หัวของเฮวาจิมะ ชิสึโอะ ร่างของโอริฮาระ อิซายะ หรืออาจจะเป็นตัวคุณเอง?

 

 

 

                    "เฮ้อ...."

 

 

                    โอริฮาระซังลอบถอนหายใจ

 

                    (ทำไมล่ะ?)

 

 

                    "นายนี่มันสมองโปรโตรซัวจริงๆนั่นแหละ"

 

 

                    ดวงตาสีแดงสดของเขาดูหน่ายใจ

 

 

                    "เกลียดเธอเป็นบ้าเลยว่ะ ชิสึจัง"

 

 

                    สีหน้าของเขาดูจริงจัง...มันน่าสงสัยที่ว่าโอริฮาระซังปั้นหน้าจริงจังแล้วบอกว่าเกลียดคนในชุดบาเทนเดอร์ ทั้งๆที่ปกติแล้วพ่อค้าหนุ่มไม่เคยทำหน้าตาแบบนี้มาก่อน

 

                    เฮวาจิมะซังดูสงสัยมากที่เดียว...

 

 

                    "ฉันจะบอกอีกครั้งนะ!!"

 

 

                    คิ้วของอิซายะซังขมวดมุ่น แล้วทำสีหน้าไม่พอใจ

 

                    (เห??)

 

                    คุณรู้สึกตะหงิดใจอะไรบางอย่าง ทำไมวันนี้โอริฮาระซังถึงมาบ่อยเป็นพิเศษ คุณลองก้มลงมองนาฬิกาอีกครั้ง...

 

                    (โอ๊ะ...)

 

 

 

                    "เกลียดๆๆๆๆ!! เกลียดนายที่สุดเลย!! โธ่โว้ย! ไอ้คนสมองโปรโตรซัว!!"

 

 

                    อิซายะซังโวยลั่น กระทืบเท้าไม่พอใจก่อนวิ่งหนีไปซะดื้อๆ

 

 

                    "หา!!? อะไรของแกวะ กลับมาเดี๋ยวนี้นะโว้ย ไอ้อิซายะ!!!"

 

 

                    คุณพยายามที่จะบอกเฮวาจิมะซัง แต่แล้วเขาก็ถือเสาไฟฟ้าแล้ววิ่งตามพ่อค้าหนุ่มไป

 

 

 

                    '1 เมษายน ....เอพริลฟูลเดย์ วันเทศกาลที่อนุญาตให้โกหกต่อกันได้'

 

                    คุณลองคิดย้อนๆกลับไปทุกคำพูดของโอริฮาระ อิซายะ

 

                    (อา...เฮวาจิมะซัง คุณมีสมองที่โปรโตรซัวเหมือนที่โอริฮาระซังว่าไว้ไม่มีผิดจริงๆนั่นล่ะ...)

 

 

 

 

 

 

 

 

FIN.

 

 

------------------

.

.

จบเลี้ยวฮ่าาาาาาาาาาา!~~ กรี๊ดดด~ *ดีใจ ฟิคจบสักเรื่อง ฮ่า*

.

หา? จะบอกว่าทรายโกหก? 

.

ไม่มีฉากNC-17?

.

อืมมมม..........................

.

.

.

.

.

.

/โดนถีบ/

.

.

.

ปล. ไม่ตอแหลก็ได้ ถ้าเม้นท์ถึง 14 จะเขียนฉากเบื้อหลัง(?)ต่อล่ะกัน....

ปล2. แต่อำนาจมืด 'บางคน' ต้องมาล่อลวงให้เขียนฉากเรทแหงๆว่ะค่ะ....OTL;

ปล3. ไม่เม้นท์มีเคือง!!

ปล4. ล้อเล่น....................

ปล5. เพ้ออะไรของตรูข้า ได้ข่าวว่ามีเรียน 8 โมง ตอนนี้ยังไม่ได้อาบน้ำ บากะ!!

 

คุณดิท : แก้ไขคำผิดเป็นระยะ แทงคิ้วเพื่อนเป็ด